Τετάρτη, Ιουλίου 30, 2014

αλλαγή λαδιού σε πέντε λεπτά..

οι σκέψεις δεν έχουν νόημα αν τις σταθμίζουμε με λεπτομέρειες που επιβιβάζουν τον χρόνο στην απαράμιλλη ελαφρότητα... είναι αλήθεια ότι συντακτικά το εγώ μου δεν παύει να είναι σταθερό... σημαντικά όμως τρέχει και ψάχνει να βρει δεν ξέρω τι... ονειρέύεται πως μια μέρα θα είναι ελεύθερο... το εγώ είναι μονοδιάστατο όταν γίνεται εγωιστικό... εγώ είναι.. εγωιστικό θα είναι... και πόσο άραγε να συμμαζεύεται η σκέψη... δεν γίνεται εύκολα αυτό... περνάνε οι μέρες οι ώρες κι οι λεπτομέρειες της διαφεύγουν... η σκέψη... τι έχει να κερδίσει στο μοίρασμα της σιωπής.......

κάποτε η αλήθεια πηγάζει εκ των έσω... και κάποτε τρέχει κι αυτή ψάχνωντας να βρει τα στερεότυπα... η αλήθεια ποια είναι τελικά ... αυτή που μασουλάμε στη σκέψη μας ή αυτή που βρίσκεται ελεύθερη αλλού... υπάρχει συλλογικά ή όχι...

γιατί τώρα αυτές οι σκέψεις... αφέλεια στο τώρα.. πολλή αφέλεια.. δεν υπάρχει και τόσο νόημα στο να ψάχνει κανείς τις λεπτομέρειες των δεδομένων που δεν μπορεί να αντικρούσει εύκολα... ταυτιζόμαστε με αυτά που μας κάνουν και αφήνουμε αυτά που δεν μας κάνουν στο πλάι.. ...η σκέψη του ότι αυτό είναι ξακάθαρο είναι μοιραία για τους γενναιόδωρους του φιλοσοφείν... δεν υπάρχει μοναδικότητα στον τρόπο έκφρασης κι ούτε μοναδικότητα στον ήχο της σιωπής....  όλα αλλόκοτα κι όλα απαραδέκτως κοντινά γιατί μεταφράζονται σε μαγικές εικόνες του τώρα... δεν υπάρχει πια μαγεία παρά μόνο επανάσταση σε χρόνο ανύποπτο που η σιωπή κουφαίνει τα αυτιά των πληρεξούσιων να μιλάνε....

τι γράφω.. ασυναρτησίες της στιγμής ή μήπως νοήματα που ακολουθούν την πορεία της γνώσης έχοντας απωλέσει τη διαίσθηση του ότι το παρόν είναι αναπόφευκτα μια συλλογή από τυχαία συμβάντα...  ...τα συμπεράσματα ανυπόθετα γιατί η σκέψη δεν συλλέγει συμπεράσματα αλλά ρωτάει.. ψάχνει και βρίσκει περαιτέρω ερωτήσεις που τις βγάζει στο φως για να ψαχουλεύει την ιδιοσυγκρασία του που του πότε του γιατί .... δεν υπάρχει ίχνος σιωπής που να μαρτυράει την λιγοστή κίνηση που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την έννοια της συνοχής χωρίς το τυχαίο.... ...ανεμπόδιστα τα συναπτά τυχαία και αναπόφευκτα τα συνεχή στροβιλίσματα κυλάνε μαζί με την σκέψη την κίνηση και την ενέργεια όπου κυλάει κι ο πρωτόγονος ρυθμός της φύσης... ανάμεσα στα φυλλώματα ..στους αέρηδες... στη ζέστη του καλοκαιριού.. στη ροή της θάλασσας... επιτέλους διακοπές και οι μηχανές στο μίνιμουμ.... αλλαγή λαδιού σε πέντε λεπτά έγραφε η πινακίδα.. κάπου στο 1970...

καλοτάξιδο..

Τρίτη, Ιουλίου 15, 2014

βίωμα..

περιμένω.... μια θλίψη.. μια αγωνία.. ένας θυμός.. ένας μικρότερος ίσως φόβος... ο φόβος έδωσε μάλλον τη θέση στο θυμό... όλα αυτά μαζί... αυτά βιώνω αυτές τις στιγμές...

περιμένω... δεν ξέρω πως θα το βιώσω... ...δεν ξέρω τι έχει μείνει μέσα μου από τότε.. ...πάει καιρός.. πολύς καιρός... σίγουρα δεν είμαι το μικρό κοριτσάκι που έπαιζε αμέριμνο στη βεράντα με τα άλλα παιδιά.. σίγουρα δεν είμαι αυτό... τότε ξυπνούσαμε νωρίς.. είχαμε ανάγκη το παιγνίδι και το φως...

περιμένω...

μόλις άρχισαν.. με πιάνει ένα σφίξιμο γερό στην καρδιά... βούρκωνω.. γέμιζουν τα μάτια μου.. ..αυτά νιώθω τώρα...

8:20 π.μ. ... σειρήνες... ...40 χρόνια μετά..


καλοτάξιδο..

Παρασκευή, Ιουλίου 11, 2014

σε φλου διάσταση.. ρόντεο σκέψεις..

κάποτε ο χρόνος μας ξεπερνάει.. κάποτε οι ιδέες γίνονται σκέψεις κι οι σκέψεις ιδέες.. και μας πορεύουν και και μας παιδεύουν... τότε η ανάπαυλα τομή στον χρόνο κοιτάει βαθιά και βρίσκει στιγμές.. στο απρόσμενο που απρογραμμάτιστα μπαίνει εκεί που αφήσαμε χαραμάδες στη ζωή να ψάξει, να σεργιανίσει, να βρει μια γωνιά να ζεσταθεί και να ζεστάνει...

όλα στο φλου τους λέω.. τι εννοείς;  ...δεν ξέρω.. έπαψα να προγραμματίζω.. όλο και κάτι θα λάχει και δεν παιδεύομαι.. φύλλο στον άνεμο; ..φύλλο στον άνεμο... ...καλά οι άλλοι; ...η αρχοντιά της μοναξιάς αυτά έχει... ...κάτι σαν τον μοναχικό καουμπόϋ που γυρνάει τα ράντσα και κερδίζει τα ρόντεος...

και πόσο θα πάει; ....μη σκιάζεσαι.. το φλου το θέλει κι ο θεός... ...το τώρα τελικά ή ατέλειωτα δεν ξέρω και ποιος το θέλει... μα αυτό έχουμε... ζω σε δυό χρόνους... στο ατελείωτο τώρα και στο κινούμενου φλου.. ....σε δυο διαστάσεις... χωρίς σκιές.. χωρίς καν σκέψεις...

καλοτάξιδο..

Τρίτη, Απριλίου 08, 2014

στιγμής απόσταγμα...

πεθύμησα να γράψω... δεν το'χα άραγε ανάγκη τόσο καιρό;  δεν ξέρω...

πελαγωμένη ίσως απ'τα πολλά και προσπαθόντας να κρύψω τον εαυτό μου από τα μεγάλα... δεν ήθελα να ζήσω το αύριο με το χτες να επιμένει κοντά μου ανελέητα προκλητικό... ή μήπως το θέλω... δεν ξέρω αν η αλήθεια μου είναι προσωρινό ψέμα...

να ψάξω στις στιγμές να αφεθώ στη σιωπή που γυρεύει μια έρημη πάλη μέσα μου... να ψάξω να βρω που με παίρνει το απρόσμενο αύριο... με τη φωτιά δεν κάνει να παίζεις μου'πανε... μ'αρέσει η φωτιά..

μήπως να έμενα στη σιωπή.. ...το παρόν μου έχει αλλάξει... δεν είναι ταυτόσημο με το παρόν που είχα παλιά... πρόβλημα ή επιείκεια στο τώρα.. ...δεν έχω βγάλει από πάνω μου τον μανδύα του χτεσινού απογιόματος... με νιώθω θλιβερά απογοητευμένη από έμέ... αντί για αλήθειες δίνω λάθος εικόνες στο σημερινό μου παρόν... .....κι αυτό με τρομάζει... δεν συνοδεύεται η εικόνα με το αντίτιμο της σιωπής....

....ευθύνες... θεματοφύλακες της σιωπής... παραδείγματα ψήγματα συμπορευσης... ...ζησήματα... ...διλήμματα.. ..παράξενες εποχές κι εγώ αντιμέτωπη με το παρόν μου που ήδη έχει καταχωρηθεί σαν παρελθόν... ...μπας κι η χαρά του να ζεις να'ν αυτή...

καλοτάξιδο..

Τετάρτη, Οκτωβρίου 16, 2013

μύηση..

οδηγούσα προς το γραφείο.. πρώι ...ένιωσα κάτι ζεστό απ'τα παλιά... ..δεν ξέρω πως το θυμήθηκα.. ένα συναίσθημα και μια εικόνα... για μένα ήταν κάτι παράξενο και συναρπαστικό καθότι νέο... ..δεν ξέρω γιατί ένιωθα ότι για τους άλλους δεν ήταν παράξενο.. δεν ήμουν άνετη.. τότε βέβαια ποτέ δεν ήμουν άνετη.. το συναίσθημα του τότε,  αυτό μου λέει τώρα.. ..οι άλλοι άνετοι κι εγώ ποτέ.. όλα τα έβρισκα νέα.. μα ήταν νέα.. φαντάζομαι και για τους πλείστους της ηλικίας μου νέα ήταν..

το συναίσθημα του καινούργιου που κάποιος πιο μεγάλος το κατέχει... ...ή μάλλον κάποια άλλη στην περίπτωση αυτή... ..κάτι στο οποίο πρέπει να μυηθείς... μύηση... αχ αυτή η μύηση... ...οκ δεν ήθελα να μπω στον κόσμο των μεγάλων... ..ήθελα να μείνω παιδί... .......και τώρα; ....τώρα σ'αυτή την ηλικία δεν μπορώ να αποφύγω πια τον εαυτό μου....

....δεν ήξερα τότε ότι δεν θα μου χρειαζόταν αυτή η γνώση πιο μετά.. ότι όπως και τόσα άλλα,  θα χανόταν κι αυτό στο χρόνο από την καθημερινότητα... ...ο κόσμος αλλάζει.. μακάρι να ήξερα τότε πόσα θα άλλαζαν για να μην τα φοβάμαι....  ..ίσως η κάθε γενιά να μεταφέρει λίγη από τη δική της παιδικότητα στην ώριμη της καθημερινότητα...

μύηση... ....δεν ξέρω αν θα άλλαζα κάτι... ..μόνο αν δοκιμάζεις μαθαίνεις... ...αλλιώς δεν λέει..

η εικόνα που θυμηθηκα ήταν η ταμπέλα στην είσοδο του σπιτιού.. "καπελού αλίς" ...έφτιαχνε καπέλα η κυρία αλίς.  μας είχε πάρει μέτρα και με πολλή περηφάνεια φορούσα το άσπρο μου καπέλο και τη στολή μου στη γιορτή για τις πρώτες βοήθειες στο σχολείο...

καλοτάξιδο..

Δευτέρα, Οκτωβρίου 07, 2013

του οκτώβρη έπεα επτά..

επτά του οκτώβρη και κρύο.. έπεα έπτα και ξεφεύγω κι αλλάζω παραστάσεις... σε άλλο πλανήτη με δυο φεγγάρια... στον κόσμο των δύο φεγγαριών η ουσία παίζει αλληγορικά με τις αισθήσεις.. ..διαχωρίζεται το πάθος με το λάθος.. το σουρρήαλ με το ρήαλ.. το σουράυλι με το τάβλι..... το γεγονός με το καθεστώς.. το τώρα με το πουθενά..

η συμπαθής πολυτέλεια του αναπαραγάγω το χτες στο τώρα διαγείρει την σκέψη στο να ψάξει στα απροσάρμοστα κομμάτια τς εκτενούς λατρείας της φύσης να βρει το νορμ... δεν υπάρχει νορμ... έχω μπερδέψει τα "υπέροχα" κατεστημένα με τα απρόκλητα φαινόμενα της διαυγούς οργής του γιατί... στατιστικά σκεφτόμενη δεν πολυυπάρχω... αν ψαξώ τη μοναδικότητα κι αυτό με μπερδεύει... τι έχει γίνει στο μεταξύ και τι επιμένει να με κρατάει στο τώρα... ποιό τώρα... ποιό να'ναι το ζητούμενο όταν δεν υπάρχει πια ιστός.... ...οι λέξεις παραπονούνται ότι δεν έχουν υπόσταση στο παρόν βρισκοντας μια αδύναμη γραμμή εξάρτησης από την έκφραση της κουλτούρας του τόπου... ..αθλούμαι στην συνεχή ροή των λέξεων γιατί μαντεύω ότι προϋποθέτει διεργασίες σχετικές με το πνεύμα η εξέλιξη του λόγου... ..του λογικού δεν ξέρω... ....δεν συμφραζόμαστε κι ούτε συντυγχάνουμε οι άνθρωποι του τόπου... ....τα μέσα πενιχρά στο σήμερα για επικοινωνία.... ...ανορίωτη πληθώρα πληροφορίας που επικεντρώνεται στην δύναμη του χάους να εντοπίσει την ουσία.... το εύκολο είναι το νορμ... ...στη φύση αυτό σημαίνει ότι υπερισχύει ο δυνατός.... .....η φύση λειτουργεί με όρια.. ...αρρηκτους κανόνες για να τηρείται η ισορροπία... εμείς στην πλεονεξία τα σπάσαμε τα όρια και το σημείο ελαστικότητας έχει περάσει... ...δεν πάει πίσω στην φόρμα του το ανθρώπινο μυαλό.... ...δεν συμμαζεύεται η σκέψη.... δεν έχει τον χρόνο να αφομοιωθεί και να γίνει σοφία η γνώση...  ελλείψη ατομικής σοφίας πάμε στη συλλογική σοφία... το νορμ... .............το άχαρο πλειοψηφικό..... ....πάμε για think tanks... γελώ στη σκέψη ότι αντικαθιστούμε τους ηγέτες με δεξαμενές σκέψης... ...ανώνυμη ανεύθυνη σκέψη.... τι να πω... ...από που ξεκίνησα και που κατέληξα....  ....στον κόσμο των δύο φεγγαριών οι ουσία είναι στο ζω.... ..δεν υπάρχουν ηγέτες αλλά συνύπαρξη... ....άραγε να είναι εντάξει το αύριο και στον πλανήτη του ενός φεγγαριού που'χει μάθει να ζει με ηγέτες;

καλοτάξιδο...

Παρασκευή, Αυγούστου 30, 2013

τέλος αυγούστου.. πίσω στην πόλη..

τέλος αυγούστου πίσω στην πόλη... .......πολλά τα όμορφα των διακοπών... ..τα κρατάω εντός...  ..πίσω στην πόλη.... ...εξαιρετική η ταινία ψες στο θερινό... ...γούντυ άλλεν - take the money and run... ταινία του 69 κι εμείς να γελάμε ασταμάτητα... ιδιοφυία ο γούντι.. ...δεν ξέρω πως μου ξέφυγε αλλά αυτή ειδικά την ταινία του δεν την είχα ξαναδεί...

αποχαιρετόντας τον αύγουστο... στα όμορφα του σεπτέμβερη που έρχεται..

καλοτάξιδο..